باز امشب دلم به وسعت تنهايى‏ات گرفته و غمگين است و بغض گنجشگك قلبم، صحن خلوت دل را غرق غم كرده است. امشب تاريكى از چشمان آسمان مى‏بارد و دست سرد آينه‏ها، ستارگان بى فروغ دلم را نوازش مى‏كند.

خسته‏ام، خسته‏تر از پروانه‏هاى شكسته بال، خسته‏تر از پرنده‏هاى مهاجر، چشم خود را هر صبح و شام به آن طرف پنجره‏ها دوخته‏ام و منتظر و چشم به راهم. منتظر صبحى كه با نفس تو عطرآگين شود و با حضور تو هرگز سرخى غروب را تجربه نكند. دلم كه مى‏گيرد، مرغ آتش مى‏شوم؛ مى‏روم بر سر كوهى كه تو را در قلب آبى آسمان ببينم.

اى سرو بستان محمدى! اى تنها سرمايه عشق الهى! از تو گفتن، غروب و غربت و انتظار را به يادم مى‏آورد. غرق شدن در خيالت، خاطره خوب پرواز را به من مى‏آموزد. تو را چگونه بخوانم كه شايسته وجود نازنينت باشد. افسوس كه زبان دل از گفتنت قاصر است و چه خوش گفت، در وصف تو، حافظ :

روز اول كه سر زلف تو ديدم ، گفتـم

كه پريشانى اين سلسله را آخر نيست

وقتی پرتو لبخندت برروی من می افتد بيدار می شوم وقتی سايه صدايت بر نگاهم می افتد٫ خاک ها وسنگ ها را کنار ميزنم وبی آنکه منتظربرآمدن نسيمی باشم . چون گياهی سر از خاک در می آورم و با دست هايم ٫ با هر تار مويم ٫ با لبانم که ديگر نمی تواند بخندند و با قلبم که تپيدن را فراموش کرده است ٫ تو را نگاه می کنم .

روزها و هفته ها و ماهها را در کوره عمر ميريزم . هنوز ياد تو روی طاقچه اتاق نشسته است و هنوز تصوير مرا در آينه می توانی ببينی.سلام من به قلب نجيب ومهربان تو که حتی يک بار آن طور که بايد به صدای دل انگيز و روی آن گوش نسپردم..اگر می دانستم که مرگ ناگهان تگرگ وار بر گرده عمر فرود ميآيد قدر لحظه لحظه زندگی را می دانستم .

ثانيه ها را چنان در بر می گرفتم که زمان از حرکت بايستد و ساعتها به تماشای سرودهای تو مينشستم . و به کبوترها و ابرها لبخندی ميزدم و به سنگها وخارها بد نمی گفتم.

اينجا کنار اين همه خاک و سنگ بی قرارم. باران دمادم می بارد.ولی نمی توانم آن را لمس کنم .

شب ميرود و صبح می آيد اما من دلتنگ مقداری نورم . همه کلمات را از ياد برده ام. و فقط گاه نام تو مرا به زمين می آورد

شهادت همچون رويای رنگين به سراغت آمد و اطرافت ناگهان آينه شد. وتوبه فرشته ها نزديک شدی . و عطر بالهايشان را و تمام زيبايی آن جهان را ديدی .

تو رفتی و نم نم اشک هايم روان شد

 يـا زهـرا