نامت را كه مى‏شنوم، شوقى مدام وجودم را پر مى‏كند و توكل و توسل و تقرّبى عجيب دلم را به لرزه مى‏اندازد، تمام «امن‏يجيب»هايم در دشت بى انتهاى نيايش يك جا به اجابت مى‏نشينند.

من زائر كوچه‏هاى پر از عطر ياس توام و در عظيم خمار يك لحظه نگاه تو، اما دريغ! سال‏هاست كه مشتاقانت در عطش اين نگاه بال و پر مى‏زنند و هر نگاهى جز نگاه تو بر ايشان بى‏صفاست. ببين كه لحظاتمان بى تو بى معناست.

... اگر تو نبودى، كوه‏ها به راه مى‏افتادند، سنگ‏ها مذاب مى‏شدند، اگر تو نبودى، خورشيد تيره و تار مى‏گشت و سرما مى‏خشكاندمان. اگر تو نبودى...

«خدايا! زمين را از حجت خالى مدار». تو هستى، مى‏دانم تو هستى، تو در كنار مايى و با گريه‏هامان اندوهگين مى‏شوى. تو در كنار مايى و با خنده هامان لبخند مى‏زنى. تو در كنار مايى و براى جهالت‏هاى ما طلب علم مى‏نمايى و... .

كوچه‏ها حضورت را حس مى‏كنند و بى قرار، قدومت را بوسه باران مى‏كنند و تو اما دست نوازش بر آن‏ها مى‏كشى و آرامشان مى‏سازى تا حضور تو در ميان انسان‏هاى كور به غوغا نكشند.

تو ظهور خواهى كرد، با كمال فخر و عزّت پشت به كعبه تكيه داده، ندا مى‏دهى كه «يا اهل العالم انا بقية‏الله»

تو ظهور مى‏كنى و ما در حالى كه از شادى سر از پا نمى‏شناسيم، به سوى تو خواهيم آمد؛ دوان دوان و هروله كنان و ندا درمى‏دهيم كه معشوق رخ نموده، كجاييد عاشقان كه به يك اشارتش جان از تنتان به در رود و آن گاه هر جا كه بروى، با تو مى‏آييم و هر چه بفرمايى، با جان مى‏خريم.

تو ظهور مى‏كنى و ما «و ان يكاد» گويان رخ مهوش و نازنينت را در منظر چشمانمان به نظاره مى‏نشينيم. وه چه زيباست، رخ زيبايت را از پس تلألؤ اشك به نظاره نشستن.

تو ظهور مى‏كنى و از زير طاق نصرت‏ها مى‏گذرى و جلوى پايت قربانى‏هاست كه قربانى مى‏شود و ما صلوات گويان قدومت را غرق بوسه مى‏كنيم و تو آن زمان شانه‏هاى لرزان ما را در دست‏هاى محكم و مهربانت مى‏فشارى و صورت‏هاى خيس از اشك شوقمان را از زمين بلند مى‏كنى و دست نوازشت را كه سال‏هاست عطش آن دلمان را به آتش كشيده است، بر سرمان مى‏كشى و ما در فضايى آكنده از شوق و شعف در لبخند تو محو مى‏شويم و آرامش ابدى سراسر وجودمان را فرا مى‏گيرد و تمام دردها و رنج‏هاى چندين ساله‏مان را به باد فراموشى مى‏سپارد.

برای شرکت در مسابقه بر روی عکس کلیک کنید

گل يادت بوى عشق مى‏دهد و نورانيت نامت مايه چشم روشنى ماست.

هر وقت از عمق وجودم فرياد يا مهدى(عج) بلند مى‏شود، دلم هواى تو را مى‏كند و درياى چشمانم به ياد سيمايت طوفانى مى‏شود و وجودم مالامال از محبت تو . . . . و چون باران نگاهت بر وجود خشكيده‏ام باريدن مى‏گيرد، در آيينه دلم مى‏توان عشق را به نظاره نشست.و من هم چنان چشم به راهم، در حالى كه در باغ‏ها سرگردانم، به اميد اين كه نشانه‏اى ببينم كه آمدن بهار را مژده دهد، پس از زمستان سخت جهان. و تو اى خورشيد عالم تاب و اى عصاره عصرها! بتاب كه گل‏ها ديگر تاب ماندن ندارند.

مهدى جان!
بيا و ببين كه دست‏ها آماده رويش‏اند. بيا در اين غروب بى‏كسى و تنهايى ترانه سبز روئيدن را در گوش باغ زمزمه كن. بگذار ساحل در درياى آغوشت جان بسپارد و مرغان دريايى بر فانوس شانه‏هايت به اميد فرداهايى روشن پرواز كنند.

آقا ومولايم
چشمها آنقدر در فراقت اشك ريخته و انتظار كشيده ، دستها آنقدر طلب نور كرده و خالي مانده و... آقاي من كجايي؟

اي سايبان دلهاي سوخته واي انتظار اشكهاي به هم دوخته
عاشقانت هر آدينه ديدگان خود را با اشك مي آرايند و دلشان را نذر تو مي كنند .كاروان دل را به غروب مي برند، و برسجاده انتظار نشسته تاشايد دعايشان مستجاب شده و شما لحظاتي هر چند كوتاه مهمان چشمان منتظر واشكبارشان شوي .

اي تمام آرزوي من 
ديگر توان سخن گفتن را از كف داده ام از اين غروب بي طلوع به ستوه آمده ام . آخر تا كي هر آدينه دوباره سلام ، دوباره ندبه ، دوباره حسرت و آه ، انتظار ، غروب ، غريبي

مهدي جان ، اي مهربان
به معصيت و ناسپاسيم اعتراف مي كنم.

مولايم بيا
بيا كه ديگر شبم بي تو تيره و تار شده و ظلمت تنهايي و بي صاحبي وجودم را فراگرفته

مهدي جان بيا 
بيا كه مدتهاست لبخندي بر لبان عاشقانت نمي بينم . مگر مي شود خنديد ، درحالي كه تو در چاه غيبت نهان هستي

مولاي بي دلان بيا
بيا وخوابهاي خوب را تعبير و با دستان پر مهرت قطرات اشك فراق و . . . را از گونه هايمان بزدا

يوسف فاطمه بيا
بيا و ديدگان را با ظهورت مزين كن و درياي محبت را بر دل مشتاقان جاري كن .