و قاضي عقل ،

و عشق محكوم به تبعيد به دورترين نقطه مغز شده بود

يعني فراموشي ،

قلب تقاضاي عفو عشق را داشت

ولي همه اعضا با او مخالف بودند

قلب شروع كرد به طرفداري از عشق

آهاي چشم مگر تو نبودي كه هر روز آرزوي ديدن اونو داشتي؟

اي گوش مگر تو نبودي كه در آرزوي شنيدن صدايش بودي ؟

و شما پاها كه هميشه آماده رفتن به سويش بوديد ؟

حالا چرا اينچنين با او مخالفيد؟

همه اعضا روي برگرداندند و به نشانه اعتراض جلسه را ترك كردند

تنها عقل و قلب در جلسه ماندند

عقل گفت :ديدي قلب همه از عشق بيزارند !

ولي من متحيرم كه با وجودي كه عشق بيشتر از همه تو را آزرده

چرا هنوز از او حمايت ميكني !؟

قلب ناليد:كه من بدون وجود عشق ديگر نخواهم بود

و تنها تكه گوشتي هستم كه هر ثانيه كار ثانيه قبل را تكرار ميكند

و فقط با عشق ميتوانم يك قلب واقعي باشم .

پس من هميشه از او حمايت خواهم كرد حتي اگر نابود شوم

1- كم بهره ترين مردم از صفات مردانگي كسي است كه دروغگو باشد.

2- از بي حوصله گي بپرهيز زيرا اگر بي حوصله باشي بر هيچ حقي صبر نخواهي كرد.

3- همانا مومن نه كار زشت انجام مي دهد و نه عذر خواهي مي نمايد ولي منافق هر روز اشتباه و كار زشت انجام مي دهد و هميشه هم عذر خواهي مي كند.

4- براي بهبودي هر دردي دوايي است و براي جبران گناهان طلب مغفرت مي باشد.

5- مبارزه با هواهاي نفساني لازم است تا آنكه مايل به معصيت خدا نشود و اين مبارزه از مهمترين مجاهدتهاست.

6- نياز و حاجت خود را به كسي اظهار نكن مگر به يكي از اين سه نفر: يا دين دار يا جوانمرد يا با شرافت.

7- بخيل كسي است كه در سلام كردن بخل ورزد.

8- بر حذر باشيد و بترسيد از ستم كردن بر كسي كه ياوري جز خداوند عزوجل ندارد.

9- حيله و نيرنگ نزد اهل بيت حرام است.

10- تجربه بسيار آموختن مايه افزايش عقل است.

11- دو چيز مردم را هلاك مي كند اول ترس از فقر و تنگدستي و دوم طلب فخر و آقايي.

12- اگر دين نداري و از روز قيامت نمي ترسي لااقل در زندگي دنيايتان آزاده باش.

13- چيزي بر زبان حال نياوريد كه از ارزش شما بكاهد.

14- عقل انسان تكميل نمي گردد مگر با متابعت از عقل.

15- سخاوتمندترين مردم كسي است كه كمك نمايد به كسي كه اميدي به وي نداشته.

16- خود را از غيبت بازدار كه همانا آن لقمه سگهاي آتش جهنم است.

17- بهترين مال و ثروت آن است كه ناموس و آبروي انسان را مصون و محفوظ دارد.

18- كسي كه خدا را از روي حقيقت عبادت نمايد، خداوند بيش از آنچه آرزو داشته و بيش از حد كفا يتش به از عطا خواهد نمود.

19- زماني كه برادر مومنت غائب است درباره او سخن مگو مگر آنكه همان سخن را درباره خودت دوست داشته باشي.

20- به تحقيق نمي بينم مرگ را مگر سعادت و نمي بينم زندگي در كنار ستمگران را مگر خواري و ننگ.

صاحب الزمان !

داستان يوسف را گفتن وشنيدن به بهانه ي توست  .

شرمنده ايم .

مي دانيم گناهان ما همان چاه غيبت توست .

مي دانيم كوتاهيها ، نادانيها و سستي هاي ما ، ستم هايي است كه در حق تو كرده ايم .

يعقوب به پسران گفت : به جستجوي يوسف برخيزيد ،

و ما با روسياهي و شرمندگي ، آمده ايم تا از تو نشاني بگيريم .

به ما گفته اند اگر به جستجوي تو برخيزيم ، نشاني از تو مي يابيم .

اما اي فرزند احمد !

آيا راهي به سوي تو هست تا به ديدارت آييم .

اگر بگويند براي يافتن تو بايد بيابانها را در نورديم ، در مي نورديم .

اگر بگويند براي ديدار تو بايد سر به كوه و صحرا گذاريم ، مي گذاريم .

اي يوسف زهرا !

خاندان يعقوب پريشان و گرفتار بودند ،

ما و خاندانمان نيز گرفتاريم ،

روي پريشان ما را بنگر . چهره زردمان را ببين .

به ما ترحم كن كه بيچاره ايم و مضطر

اي عزيزِ مصرِ وجود !

سراسر جهان را تيره روزي فرا گرفته است .

نيازمنديم ! محتاجيم و در عين حال گناهكار

از ما بگذر و پيمانه جانمان را از محبت پر كن .

يابن الحسن !

برادران يوسف وقتي به نزد او آمدند كالايي – هر چند اندك – آورده بودند ،

سفارش نامه اي هم از يعقوب داشتند .

اما ...

اي آقا ! اي كريم ! اي سرور !

ما درماندگان ، دستمان خالي و رويمان سياه است .

آن كالاي اندك را هم نداريم .

اما... نه ،

كالايي هر چند ناقابل و كم بها آورده ايم .

دل شكسته داريم

و مقدورمان هم سري است كه در پايت افكنيم .

نااميديم و به اميد آمده ايم .

افسرده ايم و چشم به لطف و احسان تو دوخته ايم .

سفارش نامه اي هم داريم .

پهلوي شكسته مادر مظلومه ات زهرا را به شفاعت آورده ايم .

يا صاحب الزمان !

به يقين ، تو از يوسف مهربانتري .

تو از يوسف بخشنده تري .

به فريادمان برس ، درمانده ايم .

اي يوسف گم گشته ! و اي گم گشته ي يعقوب !

يعقوب وار ، چه شبها و روزها كه در فراق تو آرام و قرار نداريم .

در دوران پر درد هجران ، اشك مي ريزيم و مي گوييم :

تا به كي حيران و سرگردان تو باشيم .

تا به كي رخ ناديده ترا وصف كنيم .

با چه زباني و چه بياني از اوصاف تو بگوييم و چگونه با تو نجوا كنيم .

سخت است بر ما ، كه از دوري تو ، روز و شب اشك بريزيم .

سخت است بر ما ، كه مردم نادان تر واگذارند .

سخت است بر ما ، كه دوستان ، ياد ترا كوچك شمارند .

يا بقّيةالله !

خسته ايم و افسرده ،

نالانيم و پژمرده ،

گريه امانمان را بريده است .

غم دوري ، ديوانه مان كرده است .

اما نمي دانيم چه شيريني و حلاوتي در اين درد و دوري است كه مي گوييم :

كجاست آن كه از غم هجران تو ناشكيبايي كند .

تا من نيز در بي قراري ، ياريش دهم

كجاست آن چشم گرياني كه از دوري تو اشك بريزد ؟

تا من او را در گريه ياري دهم

مولاي من !

ديدگانمان از فراق تو بي فروغ گشته اند .

و مي دانيم پيراهن يوسف ، يادگار ابراهيم ، نزد توست .

و اي كاش نسيمي از كوي تو ،

بوي آن پيراهن را به مشام جان ما برساند .

و اي كاش پيكي ، پيراهن ترا به ارمغان بياورد

تا نور ديدگانمان گردد .

اي كاش پيش از مردن ، يك بار ترا به يك نگاه ببينيم .

درازي دوران غيبت ، فروغ از چشمانمان برده است 

كي مي شود شب و روز ترا ببينيم و چشمانمان به ديدار تو روشن گردد ؟

شكست و سرافكندگي ، خوار و بي مقدارمان كرده است .

كي مي شود ترا ببينيم كه پرچم پيروزي را برافراشته اي ؟

و ببينيم طعم تلخ شكست و سرافكندگي را به دشمن چشانده اي .

كي مي شود كه ببينيم ياغيان و منكران حق را نابود كرده اي ؟

و ببينيم پشت سركشان را شكسته اي .

كي مي شود كه ببينيم ريشه ستمگران را بركنده اي ؟

و اگر آن روز فرا رسد ...

و ما شاهد آن باشيم ،

شكرگزار و سپاسگو نجوا مي كنيم :

الحمدلله رب العالمين .